Забур 143

¹Эгамга, суянган қоямга олқишлар бўлсин, У қўлларимни урушга, бармоқларимни жангга ўргатган.

²Эгам менинг суянган қоямдир, қалъамдир, У қўрғоним, халоскоримдир. Ҳа, Эгам менинг қалқоним, Унда мен паноҳ топаман, Халқларни У менга бўйсундиради.

³Эй Эгам, инсон зоти кимдирки, унга эътибор берсанг! Бандалар кимдирки, улар ҳақда ўйласанг!