NUR
Ибтидо 27
1Исҳоқ қариди, кўзлари хиралашиб, кўрмай қолганда, катта ўғли Эсовни чақирди: — Ўғлим! — Лаббай, отажон! — деб жавоб берди Эсов.
2— Кўриб турибсан, мен қариб қолдим. Тўсатдан ўлиб қолишим мумкин.
3Энди ёйингни, ўқларингни олиб, далага чиқ, менга биронта ҳайвонни овлаб кел.